హైడాఖాన్ బాబాజీ అరుదైన బోధనలు — సేకరించి, భద్రపరచినవి.

శ్రీ భగవానుని అఖండ లీలా ప్రవాహం ఎటువంటి ఆటంకమూ లేకుండా నిరంతరం సాగిపోతూనే ఉంటుంది. విషమ గుణాలతో అల్లబడిన ఆ లీలా తరంగమే సృష్టి సాగరపు సహజ రూపం. ఈ లీల యొక్క పరస్పర విరుద్ధ శక్తులచేత మనమందరం — సమస్త ప్రాణి వర్గం — ఎల్లప్పుడూ నియంత్రించబడుతూనే ఉంటాం. అసంఖ్యాక పాశాలచేత బంధించబడిన జీవుడు సంసార చక్రంలో దారి తప్పి తిరుగుతూనే ఉంటాడు. ప్రతి ప్రాణీ సుఖాన్ని కోరుతుంది, అయినా ఏ కర్మల వల్ల సుఖం కలుగుతుందో ఆ కర్మలనే విడిచిపెడుతుంది. ఏమి చేయాలో నిశ్చయించుకోలేక అది కింకర్తవ్యవిమూఢమవుతుంది; స్థిరమైన ఏ చైతన్యమూ దాని హృదయంలో నిలువ నీడ పొందలేదు. బాటసారికి దిక్కు గురించి భ్రమ కలిగితే తన గమ్యాన్ని చేరడం అతనికి పూర్తిగా అసాధ్యమైనట్లే, ఈ త్రిగుణాత్మక సృష్టి యొక్క ప్రచండ ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతున్న జీవుడు ఈ దుస్తరమైన సంసార సాగరాన్ని దాటడం కూడా కష్టమే.

జీవుడు — “అమృతస్య పుత్రాః,” అమృతత్వపు సంతానం — తన ఆత్మ-ఎరుకను మరచి, తన చుట్టూ ఉన్న జడమైన, అనాత్మ పదార్థాల పట్ల ఆసక్తుడవుతున్నప్పుడు; మానవ జీవిత లక్ష్యం కేవలం భౌతిక భోగంగానే మిగిలిపోయినప్పుడు; అప్పుడు మిథ్యాచారమూ దురాచారమూ పరాకాష్ఠకు చేరుకుంటాయి. సర్వాభీష్ట ఫలాలను ప్రసాదించే శాస్త్ర సమ్మతమైన సాధనల పట్ల విముఖత పుడుతుంది; మహాపురుషుల సత్య వచనాల పట్ల అవిశ్వాసం పెరుగుతుంది. అప్పుడు శ్రీ భగవానుడు వివిధ శరీరాలను ధరించి మనకు సన్మార్గాన్ని చూపిస్తారు. స్వయంగా శాస్త్రాలను ఆచరిస్తూ, ఐహిక శ్రేయస్సుకూ పరమ మోక్షానికీ దారితీసే తప్పని మార్గాన్ని మన కోసం సుగమం చేస్తారు. మహాపురుషుల ఆజ్ఞను పాలించడానికి దృఢమైన ప్రేరణను ఇస్తారు. సాత్విక శ్రద్ధ లేని జీవుల హృదయాలలో సద్భావనతో నిండిన, చిరకాలం సుస్థిరంగా నిలిచే భక్తిని నాటుతారు.