Rzadkie nauki Haidākhan Babadżiego, zebrane i przeniesione na język polski.

Nieprzerwany nurt boskiej gry Pana płynie wiecznie, bez przeszkód. Wzbierająca fala tej gry, utkana z nierównych przymiotów, jest naturalną postacią oceanu stworzenia. Przez wzajemnie przeciwne moce tej gry wszyscy my — cały porządek istot żyjących — jesteśmy nieustannie trzymani w ryzach. Spętana niezliczonymi pętlami, istota żyjąca gubi drogę w kole światowego bytu i krąży bez końca. Każde stworzenie pragnie szczęścia, a jednak porzuca właśnie te czyny, przez które szczęście by przyszło. Popada w zamęt, niezdolne rozstrzygnąć, co czynić; żadna ustalona świadomość nie znajduje w jego sercu miejsca spoczynku. Tak jak wędrowcowi, który pomylił kierunki, dotarcie do celu staje się zupełnie niemożliwe, tak i duszy, niesionej gwałtownym nurtem tego stworzenia trzech guṇ, trudno przeprawić się przez ten nieprzebyty ocean świata.

Gdy istota żyjąca — „amṛtasya putrāḥ”, dziecię nieśmiertelności — zapomina o własnej samoświadomości i zaczyna przywiązywać się do otaczających ją przedmiotów nieczujących, nie będących Jaźnią; gdy cel ludzkiego życia spoczywa już tylko w cielesnej przyjemności; wtedy fałsz i niegodziwość sięgają szczytu. Rodzi się niechęć do sādhan uświęconych przez pisma, które dają każdy upragniony owoc; rośnie niewiara w prawdziwe słowa wielkich. Wtedy Śrī Bhagavān, przyjmując rozmaite ciała, ukazuje nam właściwą drogę. Sam przestrzegając pism, czyni dla nas jasną nieomylną drogę zarówno do doczesnego dobra, jak i do ostatecznego wyzwolenia. Daje nam mocne natchnienie, byśmy byli posłuszni nakazowi wielkich. W sercach istot pozbawionych sāttvicznej wiary zasiewa oddanie pełne życzliwości i trwałej stałości.