हैड़ाखान बाबाजींची दुर्मीळ शिकवण — संग्रहित आणि जतन केलेली.

श्री भगवंतांचा अखंड लीलाप्रवाह निरंतर, निर्बाधपणे वाहतच राहतो. विषम गुणांनी विणलेला तो उसळता लीलातरंग हेच सृष्टिसागराचे सहज स्वरूप आहे. या लीलेच्या परस्परविरोधी शक्तींनी आपण सर्व — संपूर्ण प्राणिवर्ग — सदैव नियंत्रित राहतो. असंख्य पाशांनी बद्ध झालेला जीव संसारचक्रात मार्ग चुकून फिरतच राहतो. प्रत्येक प्राणी सुखाची इच्छा करतो, पण ज्या कर्मांनी सुख लाभेल तीच कर्मे तो त्यागतो. काय करावे हे न सुचून तो गोंधळून जातो; कोणतीही स्थिर जाणीव त्याच्या हृदयात विसावा पावू शकत नाही. जसा एखाद्या वाटसरूला दिशाभ्रम झाला की त्याला आपल्या गंतव्यस्थानी पोहोचणे सर्वथा अशक्य होते, तसेच या त्रिगुणमयी सृष्टीच्या प्रचंड प्रवाहात वाहत जाणाऱ्या जीवाला हा दुस्तर संसारसागर पार करणे कठीण आहे.

जेव्हा जीव — “अमृतस्य पुत्राः,” अमृताचा पुत्र — आपल्या स्व-जाणिवेचा विसर पडून भोवतालच्या जड, अनात्म पदार्थांविषयी आसक्त होऊ लागतो; जेव्हा मानवी जीवनाचे ध्येय केवळ भौतिक भोगातच स्थिरावते; तेव्हा मिथ्याचार आणि दुराचार परिसीमा गाठतात. सर्व इच्छित फळे देणाऱ्या शास्त्रसंमत साधनांविषयी अरुची उत्पन्न होते; महापुरुषांच्या सत्य वचनांविषयी अविश्वास वाढू लागतो. तेव्हा श्री भगवान विविध देह धारण करून आपल्याला सन्मार्ग दाखवतात. स्वतः शास्त्रांचे आचरण करून ते आपल्यासाठी अभ्युदय आणि निःश्रेयस या दोहोंचा अचूक मार्ग प्रशस्त करतात. महापुरुषांच्या आज्ञेचे पालन करण्याची दृढ प्रेरणा ते आपल्याला देतात. सात्त्विक श्रद्धेने रहित असलेल्या जीवांच्या हृदयात ते सद्भावनेने परिपूर्ण अशी चिरस्थिर भक्ती रुजवतात.