آموزه‌های کمیاب هایداکان باباجی، گردآوری‌شده و به فارسی سپرده‌شده.

جریانِ ناگسستهٔ بازیِ الهیِ پروردگار، بی‌هیچ مانعی، جاودانه روان است. موجِ خروشانِ آن بازی، که از کیفیت‌های نابرابر بافته شده، صورتِ طبیعیِ اقیانوسِ آفرینش است. به نیروهای متضادِ این بازی، همهٔ ما — سراسرِ نظامِ موجوداتِ زنده — همواره در بند نگاه داشته می‌شویم. موجودِ زنده، بسته به کمندهای بی‌شمار، در چرخِ هستیِ دنیوی راه گم می‌کند و پیوسته می‌چرخد. هر آفریده‌ای شادی می‌خواهد، و با این همه همان کارهایی را وا می‌نهد که شادی از آن‌ها می‌آید. سرگشته می‌شود و نمی‌تواند تصمیم بگیرد چه کند؛ هیچ آگاهیِ استواری در دلش آرامگاهی نمی‌یابد. همان‌گونه که چون مسافری در جهت سرگردان شود، رسیدن به مقصد برایش یکسره ناممکن می‌گردد، جانی که در جریانِ تندِ این آفرینشِ سه‌گونه‌ای برده می‌شود نیز به‌دشواری از این اقیانوسِ گذرناپذیرِ جهان می‌گذرد.

آنگاه که موجودِ زنده — «اَمْریتَسیه پوتراه»، فرزندِ بی‌مرگی — خودآگاهیِ خویش را از یاد می‌برد و به چیزهای بی‌جان و ناخویشتنِ پیرامونش دل می‌بندد؛ آنگاه که هدفِ زندگیِ انسانی تنها در کامجوییِ جسمانی آرام می‌گیرد؛ آنگاه دروغ و بدکرداری به نهایت می‌رسد. نسبت به سادهَناهایی که کتاب‌های مقدس روا داشته‌اند و هر میوهٔ دلخواه را می‌بخشند بیزاری پدید می‌آید؛ و نسبت به سخنانِ راستِ بزرگان ناباوری می‌روید. آنگاه شری بهگوان، پیکرهای گوناگون به خود گرفته، راهِ درست را به ما می‌نمایاند. خود کتاب‌های مقدس را پاس می‌دارد و راهِ بی‌خطای رسیدن به هم خیرِ این جهانی و هم رهاییِ نهایی را برای ما روشن می‌سازد. به ما الهامی استوار می‌بخشد تا فرمانِ بزرگان را گردن نهیم. در دلِ موجوداتی که از ایمانِ ساتویک تهی‌اند، سرسپردگی‌ای سرشار از نیک‌خواهی و پایداریِ ماندگار می‌کارد.