ஹைடாகான் பாபாஜியின் அரிய உபதேசங்கள் — சேகரித்துப் பாதுகாக்கப்பட்டவை.

இறைவனின் அகண்டமான திவ்ய லீலைப் பிரவாகம் எவ்விதத் தடையுமின்றி என்றென்றும் பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஏற்றத்தாழ்வான குணங்களால் பின்னப்பட்ட அந்த லீலையின் பொங்கும் அலையே படைப்புக் கடலின் இயல்பான வடிவம். இந்த லீலையின் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட சக்திகளால், நாம் அனைவரும் — உயிர்களின் முழுத் தொகுதியும் — என்றும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம். எண்ணற்ற பாசங்களால் கட்டுண்ட ஜீவன், சம்சாரச் சக்கரத்தில் வழி தவறிச் சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது. ஒவ்வோர் உயிரும் சுகத்தை விரும்புகிறது; ஆயினும் எந்தச் செயல்களால் சுகம் வருமோ அவற்றையே கைவிடுகிறது. என்ன செய்வதென்று தீர்மானிக்க இயலாமல் அது திகைக்கிறது; நிலையான எந்த விழிப்புணர்வும் அதன் இதயத்தில் தங்க இடம் காண்பதில்லை. திசை பற்றிய குழப்பத்தில் விழுந்த வழிப்போக்கன் தன் இலக்கை அடைவது முற்றிலும் இயலாததாவது போலவே, முக்குணமயமான இப்படைப்பின் கடும் பிரவாகத்தில் அடித்துச் செல்லப்படும் ஜீவனும் கடத்தற்கரிய இந்த சம்சாரக் கடலைக் கடப்பது கடினம்.

ஜீவன் — “அம்ருதஸ்ய புத்ரா:,” அமரத்துவத்தின் குழந்தை — தன் சுய உணர்வை மறந்து, தன்னைச் சூழ்ந்துள்ள ஜடமான, ஆன்மாவல்லாத பொருள்களின்மீது பற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கும்போது; மனித வாழ்வின் இலக்கு வெறும் உடல் இன்பத்திலேயே நின்றுவிடும்போது; அப்போது பொய்மையும் தீயொழுக்கமும் உச்சத்தை அடைகின்றன. விரும்பிய பலன் அனைத்தையும் அருளும், சாஸ்திரம் ஏற்ற சாதனைகளின்மீது வெறுப்பு எழுகிறது; மகான்களின் சத்திய வாக்குகளின்மீது அவநம்பிக்கை வளர்கிறது. அப்போது ஸ்ரீ பகவான் பல்வேறு உடல்களை ஏற்று நமக்கு நல்வழியைக் காட்டுகிறார். தாமே சாஸ்திரங்களைக் கடைப்பிடித்து, உலக நலம், இறுதி முக்தி ஆகிய இரண்டிற்குமான பிழையற்ற பாதையை நமக்குத் தெளிவாக்குகிறார். மகான்களின் ஆணைக்குப் பணியும்படி உறுதியான உந்துதலை நமக்கு அளிக்கிறார். ஸாத்விக சிரத்தையற்ற உயிர்களின் இதயங்களில், நல்லெண்ணம் நிறைந்த, நீடித்த உறுதிகொண்ட பக்தியை அவர் நடுகிறார்.