பகவான் ஸ்ரீ ஹைடாகண்டி பாபாஜி

இறைவனின் அகண்டமான திவ்ய லீலைப் பிரவாகம் எவ்விதத் தடையுமின்றி என்றென்றும் பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஏற்றத்தாழ்வான குணங்களால் பின்னப்பட்ட அந்த லீலையின் பொங்கும் அலையே படைப்புக் கடலின் இயல்பான வடிவம். இந்த லீலையின் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட சக்திகளால், நாம் அனைவரும் — உயிர்களின் முழுத் தொகுதியும் — என்றும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம். எண்ணற்ற பாசங்களால் கட்டுண்ட ஜீவன், சம்சாரச் சக்கரத்தில் வழி தவறிச் சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது. ஒவ்வோர் உயிரும் சுகத்தை விரும்புகிறது; ஆயினும் எந்தச் செயல்களால் சுகம் வருமோ அவற்றையே கைவிடுகிறது. என்ன செய்வதென்று தீர்மானிக்க இயலாமல் அது திகைக்கிறது; நிலையான எந்த விழிப்புணர்வும் அதன் இதயத்தில் தங்க இடம் காண்பதில்லை. திசை பற்றிய குழப்பத்தில் விழுந்த வழிப்போக்கன் தன் இலக்கை அடைவது முற்றிலும் இயலாததாவது போலவே, முக்குணமயமான இப்படைப்பின் கடும் பிரவாகத்தில் அடித்துச் செல்லப்படும் ஜீவனும் கடத்தற்கரிய இந்த சம்சாரக் கடலைக் கடப்பது கடினம்.

ஜீவன் — “அம்ருதஸ்ய புத்ரா:,” அமரத்துவத்தின் குழந்தை — தன் சுய உணர்வை மறந்து, தன்னைச் சூழ்ந்துள்ள ஜடமான, ஆன்மாவல்லாத பொருள்களின்மீது பற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கும்போது; மனித வாழ்வின் இலக்கு வெறும் உடல் இன்பத்திலேயே நின்றுவிடும்போது; அப்போது பொய்மையும் தீயொழுக்கமும் உச்சத்தை அடைகின்றன. விரும்பிய பலன் அனைத்தையும் அருளும், சாஸ்திரம் ஏற்ற சாதனைகளின்மீது வெறுப்பு எழுகிறது; மகான்களின் சத்திய வாக்குகளின்மீது அவநம்பிக்கை வளர்கிறது. அப்போது ஸ்ரீ பகவான் பல்வேறு உடல்களை ஏற்று நமக்கு நல்வழியைக் காட்டுகிறார். தாமே சாஸ்திரங்களைக் கடைப்பிடித்து, உலக நலம், இறுதி முக்தி ஆகிய இரண்டிற்குமான பிழையற்ற பாதையை நமக்குத் தெளிவாக்குகிறார். மகான்களின் ஆணைக்குப் பணியும்படி உறுதியான உந்துதலை நமக்கு அளிக்கிறார். ஸாத்விக சிரத்தையற்ற உயிர்களின் இதயங்களில், நல்லெண்ணம் நிறைந்த, நீடித்த உறுதிகொண்ட பக்தியை அவர் நடுகிறார்.

அவருடைய பிரபஞ்ச (ஸ்தூல) சக்தி ஆதியற்றதாக, அழிவற்றதாக, குறைவற்றதாக இருப்பதுபோலவே, அவருடைய லீலா சக்தியும் — சிந்தைக்கெட்டாததாக, புலனுக்கெட்டாததாக, அளவற்ற ஆழமுடையதாக — ஓர் ஓடையைப்போல் என்றும் பெருகுகிறது. அழிவற்றவரின் லீலா வடிவத்தை எவ்வளவு உள்வாங்க இயலும் என்பது, விழிப்படைந்த அந்தராத்மாவின் வளர்ச்சி முன்னேற்றத்தையே சார்ந்துள்ளது. இந்த திவ்யமான, முக்குணமயமான லீலை, அதை இயக்குபவருக்கு முற்றிலும் உட்பட்டது. லீலா சக்தியின் முழு அனுபூதியும் அக உணர்வும் லீலாதரரின் அருளால் மட்டுமே சாத்தியம். இறைவனை அடைதலும் அவரை அறிதலும் அருளால் மட்டுமே கைகூடும் என்பதில் ஞானிகள் அனைவரும் ஒருமனதாக உள்ளனர்.

நம் சாசுவத ஆசான்களாகிய தர்ம மகரிஷிகள், ஸ்ரீ பகவானின் நான்கு வடிவங்களை விவரித்துள்ளனர் — நாமம், ரூபம், லீலை, தாமம் (திருத்தலம்). இறைவனின் திவ்ய ஸ்ரீ திருமேனியில், இந்நான்கு தத்துவங்களும் நான்கு வகை அந்தக்கரணம் போன்றவை. பாக்கியமுள்ள ஒரு சாதகனுக்கு இந்நான்கு திவ்ய தத்துவங்களில் ஒன்றிலாவது சிரத்தையும் நம்பிக்கையும் ஏற்படுமானால், அவன் முழுமையாக நிறைவு பெறுகிறான்.

சாதகனும் இலக்கும் தம் பாவங்களில் ஒன்றையொன்று சார்ந்தவை. “தத்- விஸ்மரணே பரம வ்யாகுலதா” — அவரை மறப்பதே பெருந்துயர் — என்பது பக்தனின் இயல்பாக இருப்பதுபோல், பரமாத்மாவை மறக்கும்போது பக்தன் அமைதியிழக்கிறான். அவ்வாறே ஸ்ரீ பகவானும், பக்தனைப் பிரிந்தவர்போல் ஆகி, தம் இதயச் செல்வமான, முழுமையாகச் சரணடைந்தவனின் பின்னால் நடக்கிறார். பக்தனின் முழுச் சுமையையும் தம் தலைமேல் ஏற்கிறார். ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் இறைவனின் தெளிவான ஆணை உள்ளது: “நான் என் பக்தர்களுக்கு வசப்பட்டவன்.” இந்தப் பெருந்தன்மையான விரதத்தின்படி, லீலாவினோதனும் கருணைக் கடலுமான இறைவன், உலகப் புகழ்பெற்ற இமயமலையின் கூர்மாஞ்சல் பிரதேசத்தைத் தம் லீலைக்களமாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வோர் அணுவிலும் வியாபித்திருக்கும் ஸ்ரீ விஸ்வேஸ்வரர், மகிமையும் மாதுரியமும் நிறைந்த, உலகு கடந்த அழகிய சரிதத்தை வெளிப்படுத்தினார். ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதரின் வடிவில், மகா அவதாரரும் லீலாதரருமானவர் — தம் எல்லையற்ற கருணையாலும், சிந்தைக்கெட்டாத, பிரிக்கவியலாத லீலா சக்தியாலும் — தாழ்ந்த குணங்கள் நிறைந்த நம்மைப் போன்ற சாதாரண உயிர்களை உயர்த்திக்கொண்டிருந்தார். மனிதனின் இயல்பாகவே குறுகிய பார்வை, இந்த மகேஸ்வரரின் — மகா புருஷரின், அதிமானுடரின், மானுடப் படைப்பின் ஆதிபுருஷரின் — லீலையைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவு நுட்பமானதாக எப்படி இருக்க முடியும்? மகா மகிமை பொருந்திய அந்த மகேஸ்வரரின் உலகு கடந்த சரிதம், சாதாரணப் பேச்சுக்கும் சாதாரணப் பார்வைக்கும் முற்றிலும் அப்பாற்பட்டது. அவர் மனிதர்களின் உலகிலேயே வசிக்கிறார்; அவருடைய அழிவற்ற ஸ்ரீ திருமேனியும் உலகத்தாரின் உடலைப் போன்றதே — ஆயினும் அவர் இவ்வுலகிற்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டவர். உலக நன்மைக்காக ஸ்ரீ விஸ்வநாதர் ஓர் உலக உடலை, ஒரு மண்ணுலக உடலை ஏற்கிறார்; ஆயினும் பஞ்ச பூதங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட, அமரமான, அழிவற்ற அந்த திவ்ய உடலைத் தரித்து, முழுப் பிரபஞ்சத்தின் உயிர்களுக்குள்ளும் இடையறாது வசிக்கிறார். ஆயினும், இன்றுவரை எவராலும் அவரைப்பற்றி “அவர் சரியாக இப்படித்தான்” என்று சொல்ல இயலவில்லை என்பது பேராச்சரியமாகவே உள்ளது.

இதுவே நிலையான சத்தியம்: “ஈசாவாஸ்யம் இதம் ஸர்வம்” — அசைவதும் அசையாததுமான இந்த முழு உலகமும் ஸ்ரீ பகவானின் உறைவிடமே.

மத்த: பரதரம் நான்யத் கிஞ்சித் அஸ்தி தனஞ்ஜய ǀ (கீதை)

ஸ்ரீ பகவான் தம் திருவாயால் அருளினார்: அர்ஜுனா! எனக்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை. எல்லாப் பொருள்களும் என்னுள் உள்ளன; எல்லாப் பொருள்களிலும் நான் முழுமையாக வியாபித்துள்ளேன். நூலில் மணிகளும் மணிகளில் நூலும் கோக்கப்பட்டிருப்பதுபோல், முழுப் படைப்பிலும், எண்ணற்ற அண்டங்களிலும் நான் ஊடுருவிப் பின்னியிருக்கிறேன். அவருடன் நமக்குள்ள ஒருமை அத்தனை பெரியது, நம் அபேதம் அத்தனை முழுமையானது — அவரும் நாமும் முற்றிலும் ஒன்றே என்பதுபோல. உறுதியாக அறிவாயாக — நாம் அவருக்கு மட்டுமே உரியவர்கள். சச்சிதானந்தப் பிரபுவான அவரே நமக்கும் சச்சிதானந்தத்தின் வற்றாத கருவூலத்தை அளித்துள்ளார். நம் எல்லாத் தேவைகளின் நிறைவுக்கும் தகுந்த சாதனங்களை அவர் படைத்துள்ளார்; ஆயினும் நாம் திருப்தியடைவதில்லை — ஒரு குறிப்பிட்ட நிறைவுக்கான தீவிர ஏக்கம் நம்மை எப்போதும் வாட்டுகிறது. ஆகவே சாஸ்திரம் இதை நிரூபிக்கிறது: பரத்திற்கும் பரமான அவரது தரிசனம் நமக்குக் கிடைக்கும்வரை, நம் இதய முடிச்சும், மன ஐயமும், ச்ருதியும் ஸ்ம்ருதியும் விதித்த கர்மங்களின் வறண்ட சுமையும் நம்மை ஒருபோதும் அமைதியடைய விடாது. ஸ்ரீ பகவானே நம் பார்வையின் இலக்காக ஆகும்போதுதான் இறைவனின் அமைதி, சாசுவத அமைதி, நமக்குச் சாத்தியமாகும்.

இந்தக் குறையை நிறைவு செய்யவே, வெளிப்பட்டவரும் வெளிப்படாதவருமான லீலாதரர் ஸ்ரீ பகவான், காரணமற்ற கருணையால், ஒரு குறிப்பிட்ட தேசத்திலும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திலும், மனிதருள் சிறந்த புருஷோத்தமராக, நம் கண்முன்னே அவதரிக்கிறார். உலக சமூகம் அவரை “அவதாரம்” என்றழைத்துத் தன் சிரத்தையை வெளிப்படுத்துகிறது. அவர் உலகில் பிரகடனம் செய்யும் அறநெறி, ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமய வடிவில் — அதாவது காலத்தின் கண்ணோட்டத்தால் ஆதரிக்கப்பட்ட ஒழுக்க முறையாக — எண்ணற்ற உயிர்களை நலம் பெறச் செய்யும் சாதனமாகிறது.

இங்கு நாம் பேச முற்படும் மகா அவதாரர், பொதுமக்களிடையே குறிப்பாக “பாபாஜி” என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவர். உலகை உய்விக்கும் இந்த விஸ்வநாதர் எந்தக் காலம் முதல், எந்த முறையில் தம் லீலையை நடத்தி வருகிறார் — இவை அனைத்தையும் எவராலும் இன்னும் முழுமையாக அறிய இயலவில்லை. ச்ருதி கூறுகிறது: “விஜ்ஞாதாரம் அரே கேன விஜானீயாத்” — அனைத்தையும் அறிபவரான அவரை யாரால் அறிய முடியும்?

குமாவுனின் எழில்மிகு பிரதேசத்தில், புனித இமயமலையின் தூய, மனம் மயக்கும் மலைத்தொடர்களின் நடுவே, இந்த மகா அவதாரர் ஸ்ரீ பகவான் “பாபாஜி”யின் அறிமுகம் கிடைத்தது.

கிறிஸ்தவ சகாப்தத்தின் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில்தான் முதன்முதலாக, பக்தர்கள்மீதுள்ள அன்பால், அவர் மக்கள் சமூகத்தினிடையே வந்துபோகத் தொடங்கினார் — அவர் என்றும் ஒளியுடலிலேயே சஞ்சரிப்பவர் என்றபோதிலும். தேச கால எல்லைகள் எட்டாத இடம் அது — ஆயினும், அவருடைய பிற்காலச் சரிதப் பதிவுகளிலிருந்து, ஏறக்குறைய 1880-ஆம் ஆண்டு முதல் அவர் தம் கருணையால் சாதாரண மக்களுக்கும் தம் தரிசன அருளை வழங்கத் தொடங்கினார் என்று தெரிகிறது. அதற்குள் அவர் குமாவுனில் பெரும் புகழ் பெற்றிருந்தார். மகானாக, பரம தபஸ்வியாக, ஊர்த்வரேதா பிரம்மச்சாரியாக, எட்டு ஸித்திகள் கைவரப்பெற்ற யோகிராஜராக — துரோணாசாரியர், கிருபாசாரியர், ஹனுமான்-சிவன், த்ரியம்பகர், பஹாடி பாபா, ஸித்த பாபா, ம்ருத்யுஞ்ஜய பாபா முதலிய பல பெயர்களால் — அவர் வழிபடப்பட்டார். சாதுக்களும், பிராமணர்களும், தவச்செல்வம் மிக்க ஸித்தர்களும், தேடுவோரும் சிந்தனையாளரும் ஒருசேர, ஸ்ரீ பாபாஜியே இறைவன் என்றும், இந்த அவதாரம் முற்றிலும் அசாதாரணமானது என்றும் உறுதியாக நம்பினர். ஆறு திவ்ய ஐஸ்வர்யங்கள் (ஷடைஸ்வர்யம்) பகவானிடம் இயல்பாக உறைவதுபோல், இந்த ஸ்ரீ திருமேனியில் எல்லாச் சக்திகளும் வியக்கத்தக்க வகையில் உறைந்திருந்தன. எண்ணற்ற முறை அவர்கள் தம் கண்களால் கண்டனர்: இறந்தோர் உயிர்பெற்றனர்; எழுத்தறியாதோர் சொல்வன்மையும் ஆசுகவி பாடும் ஆற்றலும் பெற்றனர்; மகப்பேறற்றோர் புதல்வர்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டனர்; பொருளாதாரச் சீரழிவில் சிக்கியோர் வாழ்வாதாரமும் பாதுகாப்பும் என்ற வரத்தால் நிலைபெற்றனர்; திவ்யானந்தத்தை நாடிய சாதகர்களுக்கு ஸித்திகள் அனைத்தும் பணிப்பெண்களாயின; நோயால் துன்புற்று, மூவகைத் துயரால் வாடிய உயிர்கள் பேராரோக்கியத்தையும் அழியா அமைதியையும் பெற்றன. மேலும் முக்தியை நாடுவோர், விடுதலைக்கு ஏங்கிய சாதகர்கள், இந்தியா முழுவதிலிருந்து மட்டுமின்றி ஐரோப்பாவிலிருந்தும் (மேலை நாடுகளிலிருந்து பல சாதகக் குழுக்கள்), திபெத்தின் ஸித்தர்களான லாமா யோகிகளின் பெரும் சமூகத்திலிருந்தும் வந்தனர் — அனைவரும் அவருடைய அச்சமற்ற, தாராளமான அடைக்கலத்தை அடைந்து தம் இதய விருப்பத்தின் நிறைவைப் பெற்றனர். ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்ட எல்லா மரபுகளையும் சம்பிரதாயங்களையும் சேர்ந்த மகா சாதகர்கள், ஸித்தேஸ்வரரின் திருவடிகளில் அடைக்கலம் புகுந்து, தம் இதய இலக்குகள் நிறைவேறப் பெற்றனர். இமயமலையில் “பாபாஜி”யின் புனித லீலாபூமியில் பல ஆண்டுகள் அலைந்து, பல உத்தம ஆன்மாக்களைச் சந்தித்த பின், அவரைப்பற்றிச் சுருக்கமாக இவ்வளவு சொல்லலாம்: இறைவனின் அவதாரங்களைப்பற்றி சாஸ்திரங்களும் புராணங்களும் விவரிக்கும் திவ்ய வாழ்க்கை முறையிலும், திவ்ய மகிமை நிறைந்த சூழலிலும் — அல்லது ஜடபரதர், லோமசர், பிரம்மாவின் புதல்வர்கள் (ஸனகர் முதலியோர்) போன்ற இறையடியார்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகளில் உள்ளதுபோலவே — அவர் என்றும் இடையறாது லயித்திருக்கிறார்; தம்மைச் சரணடைந்தோரைத் தம் புனித தரிசனத்தை அருளி நிறைவுபடுத்துகிறார்.

அவருடைய அசாதாரண ஆளுமை, அவருடைய விசாலமான வடிவம், கேள்விப்படாத கருணையும் சக்தியும் இணைந்த இசைவு, ஏழை எளியோருக்கு வரமளிக்கும் அவருடைய திருக்கரம் — இவை தாமாகவே மனித சமூகத்தின் மனத்தை அவர்பால் ஈர்க்கத் தொடங்கின. இமயமலையின் ஒரு மறைவான மலைக்குகையிலிருந்து, உலகை உய்விக்கும் அருளின் சிறு துகள் பூமியின் எல்லைகள் வரை பரவத் தொடங்கியது. ஸ்ரீ தேவராஜன் (இந்திரன்) தன் பரிவாரத்துடன் மலர்மாரி பொழிந்து தன் வணக்கத்தைச் செலுத்தத் தொடங்கினான்; பருவங்களின் அரசன் தன் எழில் அனைத்தையும் வளம் அனைத்தையும் கொணர்ந்தான்; ஆண்களும் பெண்களும் பல பிறவிகளின் புண்ணியங்களின் கண்கூடான பலனைக் கண்டு தம் பிறவிகளைப் பயனுள்ளதாக்கினர். தவச்செல்வம் மிக்க ஸித்தர்கள், தம் சாதனையின் ஒளிமிகு நிறைவை அடைந்து, முழுமையாக நிறைவு பெற்றனர்; துன்புற்றோர், ஏழைகளின் பரிதாபக் கதறல் பலன் தரத் தொடங்கியது. இந்த மகா அவதாரர் ஸ்ரீ பாபாஜியின் அற்புதமான, தெய்வீகமான லீலை, அப்பிரதேசம் முழுவதையும் மிக அசாதாரணமான, புனிதமான ஆன்மீக இயக்கத்தால் கிளர்ந்தெழச் செய்திருந்தது. பூமி செல்வத்தாலும் தானியத்தாலும் நிறைந்தது; சத்தியம், எளிமை, அன்பு என்ற முப்பெரும் ஓடை ஒவ்வொருவர் இதயத்திலும் பொங்கத் தொடங்கியது; துயரும் வறுமையும் நோயும் ஓடத் தொடங்கின.

அவருடைய உடல் மண்ணால் ஆனதல்ல. தம் பக்தர்களின் விருப்பங்களுக்குக் கற்பக விருட்சமான இறைவன், தம் அன்பர்களின் மனநிறைவுக்காக மட்டுமே இந்த மர்மமான ஸ்ரீ லீலா திருமேனியை ஏற்றுள்ளார். அவருடைய உண்ணல், உறங்கல், நடமாடல், எழுதல், அமர்தல் அனைத்தும் சாதாரணமான எதையும் போன்றவை அல்ல. கற்றோரும் மகா சாதகர்களும் அவரிடம் வேண்டினர்: “பாபா! ஸ்ரீ பகவான் ஏன் மனித வடிவை ஏற்கிறார்?” ஸ்ரீ பாபாஜி மகராஜ் கருணையுடன் பதிலளித்தார்: “இறைவன் மனித வடிவம் எடுக்காவிட்டால், இறைவனைப்பற்றிய ஞானத்திலோ, தியானத்திலோ, ஸ்மரணம்-பிரார்த்தனையிலோ மனிதன் ஒருபோதும் வெற்றி பெற முடியாது.” ஆகவே, காரணமற்ற கருணையின் மூலவேரான இறைவன், இறைவனை நோக்கிய நம் பாதை எளிதாவதற்காக, உருவமற்றவராயிருந்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட உருவை ஏற்கிறார். நம் இதய சிம்மாசனத்தில் விரைவாகவும் எளிதாகவும் அமர்வதற்காக, நம்முடையதைப் போன்ற வடிவமுள்ள உடலை ஏற்கிறார்; எல்லாத் தத்துவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட இறைவன் அவற்றுக்கு உட்பட்டவர்போல் தோன்றுகிறார். அந்த அனந்தரைப்பற்றிய — அவருடைய இயல்பு, தன்மை, அனுமானம், பிரமாணம் முதலியவை பற்றிய — எல்லா ஆய்வுகளின் நோக்கமும் இதுவே: நாம் எவ்வாறு இருப்பினும், அவரைச் சரணடைய வேண்டும்.

அவரைப்பற்றிப் பெரிதும் விசாரித்த பின், இதுவே முடிவாக இருந்தது: ஸ்ரீ “பாபா” மகராஜுக்கு நிலையான நிகழ்ச்சிநிரல் எதுவும் இருக்கவில்லை. ஸ்ரீ மகராஜ் எங்கே சென்றாலும், அங்கே எவ்வித அறிவிப்புமின்றித் தாமாகவே ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் கூடுவர். அவர் வருகைச் செய்தி கேட்டதும் வீட்டில் தங்கியிருக்கக்கூடியவர் அரிது. அங்கே எவராலும் கேள்வி கேட்க இயலாது; அவருடைய தரிசனம் ஒன்றினாலேயே மனம் முழுமையாக அமைதியடைந்தது. எத்தனையோ மகா பண்டிதர்கள், அரசு அமைச்சர்கள், பெரும் சமூகச் சீர்திருத்தவாதிகள், தேசத் தொண்டர்கள், மன்னர்கள், நவாபுகள் வருவார்கள்! உபதேசத்தின் இறுதிப் பலன், சாதனையின் சாரம், இலக்கின் சிரமமற்ற சாந்நித்யம், பிரம்மஞானிகளின் பிராம்மி நிலை — இந்த மேன்மைகள் அனைத்தும், அவருடைய திருச்சந்நிதியில், அனைவருக்கும் என்றும் சமமாகக் கிடைத்தன. என்றும் புன்னகை தவழும் முகம், கருணை ததும்பும் கண்கள், தாராளமான நடத்தை, மெலிந்த உடல், குழந்தையைப் போன்ற அசைவுகள், ஒரு குர்த்தா, ஒரு குல்லாய், ஒரு தோதி — இந்தத் திருமேனி அடையாளங்கள் அனைவருக்கும் பேரானந்தத்தின் ஊற்றாக இருந்தன. உணவில் அவர் மிகச் சிறிதளவே தானியம் உண்டார்; மோரை மட்டும் சிறப்பாகப் பருகுவார்.

பாபாவின் அன்புமிக்க முதிய சேவகர்கள் கூறினர்: மாசி மாதத்தில், இங்கே மூன்றடி ஆழத்திற்குப் பனி பெய்யும்போது, ஸ்ரீ மகராஜுக்காக நாங்கள் வீடு வீடாக மோர் யாசித்துக் கொணர வேண்டியிருந்தது. அவர் மோரைத் தண்ணீர்போல் பருகுவார். அவருடைய கழிவில் ஒரு விசித்திரமான நறுமணம் இருந்தது; ஓரிரு மணி நேரத்திற்குள் மலம் வெறும் மண்ணாக மாறிவிடும். அவர் தம் கைமுட்டியைத் திறந்தபோது, அங்கிருந்த ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் ஒரு திவ்ய நறுமணத்தால் பரவசமடைவர். அவருடைய முடி வளரவில்லை; அவர் உறங்கவில்லை; அவர்மீது ஓர் ஆடை போர்த்தப்பட்டால் அதை அணிந்தார், இல்லையெனில் — அவர் ஒருபோதும் ஆடை கேட்டதில்லை; ஆடைகள் இருந்தபோதும் தாமாக ஒருபோதும் அணிந்ததில்லை. பக்தர்கள் மிக விலையுயர்ந்த ஆடைகள், நாணயங்கள், மேலும் பல அரிய பொருள்களைக் காணிக்கையாக்குவர். அக்காணிக்கைப் பொருள்களை அவர் பார்க்கவும் மாட்டார். ஆம் — சில நேரங்களில், பக்தர்களின் மகிழ்ச்சிக்காக, ஒரு குழந்தையைப்போல் பத்துப் பதினைந்து நிமிடங்கள் அப்பொருள்களுடன் விளையாடுவார்; பின்னர் அவற்றுக்கு என்ன ஆனாலும், யார் எடுத்துச் சென்றாலும், அவர் எந்த ஏற்பாடும் செய்ததில்லை. மண்ணும் விலைமதிப்பற்ற பொருள்களும் அவருக்கு ஒன்றே. பகைவனும் நண்பனும், நிந்திப்பவனும் புகழ்பவனும், பாவியும் புண்ணியவானும் — அவருடைய கருணைப் பார்வையில் அனைவரும் சமமாகக் கருணைக்குரியவர்கள். பலவடிவினரான ஸ்ரீ பாபாஜி ஒரு மகானின் வடிவில் நம்முன் தோன்றினார். இந்த மகா அவதாரர் ஸ்ரீ பாபாஜி, சத்குருவாகி, பாரத பூமியை உலகெங்கும் புனிதமாக்கினார்; கூர்மாஞ்சல் பிரதேசத்திற்குத் தனிப் பெருமை அளித்தார். திவ்ய கதாம்ருத் நூலில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது:

சேஷனும் ச்ருதிகளுமே அவருடைய மகிமையைப் பாட இயலாதபோது, எளியவனான “சரணாஶ்ரித்” நான் என்ன எழுத முடியும்? “ஜோ ஸி ஸோ ஸி தவ சரண நமாமி” — நீர் எவராயினும் நீரே; நீரே என் ஆராதனைக்குரியவர், என் பரமேஸ்வரர். கருணையே உருவான, மகா மகிமை பொருந்திய, உலகை உய்விக்கும் அந்த பாபா பகவான், ஒரு சத்குருவின் வடிவில் சஞ்சரிக்கிறார். மனிதத்தன்மையும் கருணையும் நிறைந்த அவருடைய வெளிப்பாடு இனிமையும் இரக்கமும் கொண்ட வடிவை ஏற்றுள்ளது; மென்மையான இதயமுடையவரும், வீழ்ந்தோரை உயர்த்துபவருமான த்ரியம்பக பாபா — சத்குரு மாலையின் நூலில் ஒளிரும் ஒரு மணியாக, அதன் பிரிக்கவியலாத அங்கமாக — குருடராய் உலகில் கட்டுண்டோருக்கு, புதிய சைதன்யத்தின் ஒளியாகிய சச்சிதானந்தத்தை அடைவதற்கான மிக எளிய சாதனத்தை அருளியுள்ளார். அவரைப்பற்றி இன்று எண்ணற்ற நாவுகளிலிருந்து எழும் ஒலி இதுவே: ஸ்ரீ சத்குருதேவ் ஜீ மகராஜ் அத்தகைய கருணைமிகு இறைவன் — அவர் திருவடிகளில் அடைக்கலம் புகுந்ததும், வாழ்க்கைப் பயணம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியுடன் பயனுள்ளதாகிறது. ஸ்ரீ மகராஜின் சிரத்தையுள்ள, சரணடைந்த ஆன்மாக்களில் இதுவரை சந்திக்கப்பட்ட அனைவரும் மகிழ்ச்சியாகவும் அமைதியாகவும் காணப்படுகின்றனர். உலகப் புகழ்பெற்ற ஏகாந்த முனிவர், இயற்கையான மலைக்குகையையே தம் இல்லமாகக் கொண்ட தபஸ்வி, பூமித்தாய் தந்த, யாசிக்காமல் கிடைத்த கிழங்குகளாலும் வேர்களாலும் உயிர் வாழும் பெரும்புகழ் பெற்ற ஒளிமிகு பிரம்மச்சாரி, அவருடைய திருவடித் தூளைத் தரித்த மாத்திரத்தாலேயே இம்மைக்குரியவை, மறுமைக்குரியவை, மற்ற அனைத்தும் என்ற மூவகை ஆசைகளும் அழிகின்றன; அத்தகையவரே வீழ்ந்தோரை உய்விக்கும் நம் இறைவன், ஞானமும் மேதைமையும் மிக்கவர், தேச காலங்களுக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டவர், அவருடைய அருளால் ஐந்து கோசங்கள் (பஞ்ச-கோசம்), ஆறு சக்கரங்கள் (ஷட்-சக்கரம்) ஆகியவற்றின் விஞ்ஞானமும் எழுச்சியும் சிரமமின்றி நிகழ்கின்றன — அவரே சத்குருவின் புகழ்பெற்ற மாலையின் மிக ஒளிமிகு சுமேரு மணி: